Modlitewnik

Pomódlmy się w Noc Betlejemską ks. Jan Twardowski Pomódlmy się w Noc Betlejemską, w Noc Szczęśliwego Rozwiązania, by wszystko się nam rozplątało, węzły, konflikty, powikłania. Oby się wszystkie trudne sprawy porozkręcały jak supełki, własne ambicje i urazy zaczęły śmieszyć jak kukiełki. Oby w nas paskudne jędze pozamieniały się w owieczki, a w oczach mądre łzy stanęły jak na choince barwnej świeczki. Niech anioł podrze każdy dramat aż do rozdziału ostatniego, i niech nastraszy każdy smutek, tak jak goryla niemądrego. Aby się wszystko uprościło - było zwyczajne - proste sobie - by szpak pstrokaty, zagrypiony, fikał koziołki nam na grobie. Aby wątpiący się rozpłakał na cud czekając w swej kolejce, a Matka Boska - cichych, ufnych - na zawsze wzięła w swoje ręce.

Stara tradycja wymaga, aby w domu znalazła się choć odrobina siana lub słomy. Kiedyś słano nimi podłogi domów, a nawet posadzki kościołów. Dziś zachował się zwyczaj wkładania siana pod obrus, którym przykryty jest świąteczny stół. Siano i słoma przypominają ubóstwo Świętej Rodziny i fakt, że nowo narodzony Jezus został położony w żłobie. Stary piec coś słabo dziś grzeje Cicha Noc stoi za drzwiami W czterech ścianach małego Betlejem Tylko ty ze swoimi myślami Jeszcze trzeba sianko na stół Wolne krzesło, wolne nakrycie Ten opłatek przełamać na pół Jak z bliskimi dzieli się życie x2 Zamiast gwiazdy pierwszej na niebie W cudzym oknie choinki światło Ciepłym blaskiem mruga do ciebie Jakby twoje tęsknoty odgadło A zza ściany słychać śpiewanie A za ścianą głos się rozchodzi, Że z Dzieciątkiem w lichej stajence I dla ciebie Nadzieja się rodzi... Jeszcze trzeba sianko na stół Wolne krzesło, wolne nakrycie Ten opłatek przełamać na pół Jak z bliskimi dzieli się życi...

Piękna tradycja ustawiania na stole dodatkowego nakrycia  nawiązuje do zaduszkowego charakteru świąt Bożego Narodzenia.  Jest to bowiem czas jedności także z tymi,  którzy już odeszli do wieczności. W olne miejsce przy stole może także przywodzić na pamięć żyjących  członków najbliższej rodziny, którzy z różnych powodów  nie mogą zasiąść do wigilijnej wieczerzy.  Wreszcie jest ono wyrazem solidarności  ze wszystkimi ludźmi spędzającymi święta samotnie.  Przygotowanie wolnego miejsca przy stole  wyraża gotowość życzliwego przyjęcia w ten wieczór  także niespodziewanego gościa.  Nikt bowiem w te święta nie powinien czuć się samotny. A nadzieja znów wstąpi w nas, Nieobecnych pojawią się cienie. Uwierzymy kolejny raz, W jeszcze jedno Boże Narodzenie. I choć przygasł Świąteczny gwar, Bo zabrakło znów czyjegoś głosu. Przyjdź tu do nas i z nami trwaj, Wbrew tak zwanej ironii losu. Daj nam wiarę, że to ma sens, Że nie trzeb...

W ostatnich latach stół wigilijny wzbogacił się o nowy element.  Jest nim świeca Wigilijnego Dzieła Pomocy Dzieciom,  podjętego wspólnie przez charytatywne organizacje  trzech największych polskich Kościołów:  Caritas Polskę  Kościoła Rzymskokatolickiego,  Diakonię Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP  I Eleos Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego.  Fundusze ze sprzedaży tych świec są przeznaczone na pomoc  dzieciom z rodzin ubogich, pokrzywdzonym w wyniku  klęsk żywiołowych, sierotom.  Płomień wigilijnej świecy rozprasza ciemności smutku  i zniechęcenia i jest praktycznym sposobem głoszenia  orędzia pokoju i miłości.  Sami doświadczamy bezinteresownej miłości od Boga,  który bez naszych zasług ofiarował nam swojego Syna.  Przyjmując ten Dar, możemy odwzajemnić go miłością do bliźnich.

Najważniejszym momentem wieczerzy wigilijnej  jest dzielenie się opłatkiem,  czyli cienkim, niekwaszonym chlebem.  W tej pięknej, polskiej tradycji kryje się echo  starochrześcijańskiego zwyczaju święcenia  chlebów, tzw. eulogii.  Były one składane na ołtarzu podczas Mszy Świętej.  Eulogie nie były ciałem Chrystusa,  gdyż nie konsekrowano ich, a jedynie błogosławiono.  Na znak duchowej jedności i braterskiej miłości  zanoszono je tym,  którzy nie mogli wziąć udziału w Eucharystii.  Polski opłatek podobnie jak eulogie,  jest symbolem wzajemnej miłości,  przebaczenia i jedności,  a także wyrazem najgłębszych i najszlachetniejszych życzeń,  jak również gotowości dzielenia się sobą z bliźnimi.  Warto więc zadbać o to, aby ten moment wieczerzy  był właściwie rozumiany i przeżywany. Niech w święta w Twoim domu zagości mądrość i zgoda, uśmiech i dostatek. Niech przez cały rok nie brakuje...

Przyjście na świat Jezusa Chrystusa zakończyło epokę mroku i cienia śmierci(Łk 1,79) Spełniła się nadzieja na nowe życie i zbawienie.  Opuszczenie krainy cienia i przejście do radosnej światłości symbolizuje wędrówka mędrców,  którzy przybyli do Jezusa prowadzeni przez gwiazdę.  Tak też światło łaski Bożej prowadzi każdego człowieka d o spotkania z Chrystusem, Królem miłości. Na pamiątkę gwiazdy, która przywiodła mędrców do Betlejem, zwyczaj każe rozpoczynać wieczerzę  wigilijną z chwilą pojawienia się na niebie pierwszej gwiazdki.

Zwyczaj stawiania w domu przystrojonej choinki trafił do Polski z Niemiec w XIX wieku.  Temu wiecznie zielonemu drzewku przypisano symbolikę rajskiego drzewa życia,  które było świadkiem grzechu Adama i Ewy. Stąd też dekoracja drzewka;  jabłka(dziś zastąpione szklanymi bombkami), wijące się jak wąż kusiciel łańcuchy,  które symbolizowały także okowy grzechu. W Polsce czasów zaborów choinkowe łańcuchy  oznaczały zniewolenie Ojczyzny.  Umieszczanie na gałązkach choinki światełek, a na jej czubku gwiazdy,  wyraża radosną nowinę o przychodzącym Świetle – Jezusie Chrystusie – który niszczy ciemności i wyzwala spod panowania zła.  On jest źródłem życia, co wymownie symbolizuje wiecznie zielone drzewo iglaste.  Choinka kryje w sobie także zapowiedź drzewa, na którym umarł Chrystus.  Zgodnie z legendą apokryficzną, krzyż Jezusa został wyciosany z drzewa ściętego w raju.  W ten sposób symbol drzewa spina dzieje zbawienia człowieka: od ...