Modlitewnik

Świątynia światłem gromnic płonie  I woła: Matko! oświeć życia znój!  Przed prawem schylasz święte skronie,  Bo w nim pokory i pociechy zdrój.  Posłuszna, cicha do ostatka  Wypełniasz kornie, co rozkazał Bóg,  I wiedziesz rzesze jako matka,  Gdy staną trwożne wśród rozstajnych dróg.  Niech nam przypomni blask gromnicy,  Że nim pójdziemy na straszliwy sąd,  Ma dusza jaśnieć wśród ciemnicy,  I mężnie łamać szał i grzech i błąd.  Świątynia światłem gromnic płonie,  I myśl ulata, gdzie pokory kwiat,  Nad burze, gromy, ciemne tonie,  I nad niedole ludzkich, biednych chat.  Świątynia w blaskach świec jaśnieje,  I ufnie błaga cały polski lud:  Pokoju otwórz nam wierzeje Ks. Edward